Hamshahri Newspaper

قربان بهاري
از ارتفاع عرياني درخت ها
آخرين برگ اين درخت كه بيفتد
زمستان از راه رسيده است
زمستان كه از راه برسد
لك لك ها پريده اند و پاهاي بلندشان را در آبهاي ديگر جهان...
و تنها لك لك ها مي دانند
تمام آبهاي جهان
عصاره تلخي دارند از دل كندن
تنها لك لك ها
كه پاهاي درازي دارند و
زمستان كه از راه برسد
پريده اند
از ارتفاع عرياني درخت ها
پرسه در ناخودآگاه شما
از روي سرفه ام چهار بار مي نويسم و تخته مي كنم به ديوار اتاقتان
- براي آنها كه مي آيند و مي نشينند
و يا آنها كه مي چرخند و خلاصه مي شوند _
حالا هر وقت شقيقه تان را بتكانيد
سراغ مرا گرفته ايد
سراغ دست هايم را كه وجبيده اند زمين را و رسيده اند به كتاب هاي جغرافيا
از قطب تا استوا
از مدار فلان تا پرسشي ساده
از روي سرفه ام چهار بار مي نويسم و تخته مي كنم به ديوار اتاقتان
و آرام آرام
پريشان مي شود ذهن اتاق
از صدايي كه مي پيچد
- سؤال تازه اي كه طرح مي شود _
و كلافه اي كه مي خندد به چهار گوشه اين اتاق
امينه دريانورد
شوق جسماني مرغان مهاجر دارم
نه فقط باغچه، يك مزرعه دارم در آب
و در انديشه كه جز خود چه بكارم در آب
شده ام چرخه اي از بارش و تبخير ،همين
صبح برخيزم و شب باز ببارم در آب
حسرت گرته ي خاكي به ضميرم مانده است
بس كه شستند به وسواس، غبارم در آب
آب يعني من و هر گمشده بي آمار
واي از آنگاه كه خود را بشمارم در آب
شوق جسماني مرغان مهاجر دارم
لاك پشتانه اگر زيست تبارم در آب
آسمان باز مرا سهم خودش خواهد ديد
گرچه آماده ترين است مزارم در آب
آب هستي ست و من هستم و حرفم اين كه
فرصتي نيست كه حرفي به لب آرم در آب
تنهاتو
برقص تا كه برقصد تمام من با تو
ببين به تجربه من خسته مي شوم يا تو
من و تو لنج به توفان رسيده ايم، برقص
خيال كن كه منم، من غريق و دريا تو
چه ناگهاني از اين اتفاق شيرين تر
مرا كه راه نجاتي نمانده- اما تو-
دوباره آبي و آرام مي شوي فردا
و هم جزيره! چه زيباست اين كه فردا تو
كنار اسكله لنگر گرفته باشي، من
بپرسمت كه چه كردي چه كردي آيا تو
كه من، مني كه به ساز زمان نرقصيده است
چه بي مضايقه رقصيده با تو تنها تو
مريم آريان
خدايا لااقل زيبا بميرم
و با خود گفت چون حوا بميرم
براي اولين آقا بميرم
تمام روز مادر فكر مي كرد
كه من دنيا بيايم يا بميرم
همه گفتند جوجه اردك زشت
خدايا لااقل زيبا بميرم
دلم از كودكي هم مرگ مي خواست
دلم مي خواست تا ده تا بميرم
مرا يك روز راحت مي گذارند
كه زير خاك ساعت ها بميرم
بچه ها جمله بسازيد
باد با خود همه ي خاطره ها را آورد
حال اين شاعر بي حوصله را جا آورد
باد با خود همه ي خاطره ها را از يك
دفتر مشق چهل برگ به اين جا آورد
و صداي تو كه در خاطره ها مي پيچيد:
بچه ها جمله بسازيد همه با «آورد»
من نوشتم غم نان را، غم نان را هر شب
جسد بي رمق و خسته ي بابا آورد
آه امروز چه بسيار شباهت دارم
به همان بغض فروخورده كه بالا آورد
يك نفر جيغ زد و نيمه شب هشتم تير
شعر را مثل خودم مرده به دنيا آورد
سيدمحمد باباميري
چهار صورت قبر
مدينه، مادر تنها، چهار صورت قبر
عزيز حضرت زهرا چهار صورت قبر
نشسته اند شبيه چهار سنگ صبور
غم تو را به تماشا چهار صورت قبر
و قطره قطره فرو مي خورند در دل خود
تمام اشك غمت را چهار صورت قبر
مدينه مانده كه اين چيست در كنار بقيع
چهار پاره ي دل يا چهار صورت قبر
براي عقده گشودن در اين مصيبت سخت
بهانه ات شده تنها چهار صورت قبر
تو را نمي برد از ياد تا هميشه ي درد
بقيع خاطره ها با چهار صورت قبر
وحيد عيدگاه
پس از هجوم نگاه تو
چقدر شيفتگي دل شكستگي دارد
طناب همدلي از هم گسستگي دارد
پس از هجوم نگاه تو لشگر دل من
در اتحاد خودش هم دودستگي دارد
به راه عشق شما ايستادن آسان نيست
هزار مرتبه در خون نشستگي دارد
تو در نگاه، چه داري كه شعر گفتن من
فقط به حالت چشم توبستگي دارد
مرا قبول كن اي خوان هفتم خوبم
شكست دادن شش ديو خستگي دارد
حميدرضا حميده
پيامبران
(۱)
پولك هايش را پاك مي كنم
شام
ماهي داريم و يونس
(۲)
تقصير عيسي بود
كه مرا زنده كرد
من براي تو مرده بودم
(۳)
طوفان هم كه بيايد
نوح من و تو را با خود نمي برد
ماهي ها بيرون كشتي زندگي مي كنند

محبوبه صولتي
نيا
اتفاق نيفتاده اي
و رنگها
به صورت تو
تف نكرده اند
نيا!
قلم موها كمين كرده اند
افشين خدا مرد
سنگ قبر
همه رفتند
و من هنوز
سنگ شعر را
به سينه مي زنم!
نمي دانم
شعر،
سنگ مرا
به قبر كدام شاعر مادر مرده اي
بخيه خواهد زد!
معصومه افتاده نيا
از تنور
نان خوش ترين ترانه را سرود
كودكان به رقص درآمدند
بوي دست هاي مادر مي آمد
كه در تنور مي سوخت.